Ludus Danielis

Z LEKSYKON KULTURY WARMII I MAZUR
Źródło: Ze zbiorów WBP w Olsztynie

Łaciński dramat liturgiczny – funkcjonujący z polskim podtytułem Gra o Proroku Danielu – jeden z najstarszych zabytków europejskiego teatru, opracowany i wykonywany przez członków Scholi Teatru „Węgajty” od 2001 r.

Historia

Źródłem tekstu jest rękopis z XIII w., ułożony przez młodzieńców ze szkoły przy katedrze w Beauvais (Francja). Manuskrypt znajduje się obecnie w londyńskim British Museum. Historia o proroku Danielu jest oparta na Księdze zawartej w Starym Testamencie. Artyści Scholi z Węgajt korzystali z wielu źródeł, by jak najstaranniej odtworzyć całokształt widowiska. Studiowali m.in. miniatury, by nauczyć się specyfiki dawnych gestów liturgiczno-artystycznych (przyklęknięcie, złożenie dłoni), samodzielnie wykonali też kopie niektórych instrumentów. Opisywany dramat Schola wystawiła po raz pierwszy 24 marca 2001 r. na Festiwalu Muzyki Jednogłosowej w Płocku i od tego czasu stanowi ważną część ich repertuaru. Artyści przedstawili dramat również w innych miastach Polski – podczas nabożeństw i na przeglądach.

Źródło: Ze zbiorów WBP w Olsztynie

Twórcy

Obsada

Akcja

Akcja dramatu rozpoczyna się od uczty na dworze króla Babilonii, Baltazara, podczas której na ścianie pałacu pojawia się tajemniczy napis „Mane – Tekel – Fares”. Jego wyjaśnienie potrafi podać jedynie żydowski mędrzec Daniel, za co zostaje nagrodzony i wyniesiony przez króla. Gdy po Baltazarze wstępuje na tron jego następca, Dariusz, ustanawia Daniela jednym z trzech ministrów. Jednak zawistni o wpływy mędrca satrapowie intrygami doprowadzają do tego, że spada na niego królewski wyrok śmierci za modlitwę wznoszoną do Boga Izraela. Gdy Daniel zostaje wrzucony do jamy z lwami, modli się nie tracąc nadziei – i ostatecznie z katastrofy wyprowadza go Anioł Pański. Król Dariusz widząc interwencję boską, wtrąca do jamy z lawami zawistników, sam zaś ogłasza dekret z nakazem powszechnej czci składanej Bogu. Daniel w scenie finalnej ogłasza przepowiednię bliskiego nadejścia Mesjasza, którą Anioł potwierdza nowiną, iż stanie się to w Betlejem Judzkim[1].Całość stanowi rozbudowaną, bogatszą formę dramatu liturgicznego, która za dni swojego powstania dawała widzom pełny, udramatyzowany obraz wydarzeń biblijnych – jakkolwiek trzeba nadmienić, że owa widowiskowa teatralność nie była wówczas nadrzędnym celem, lecz liturgiczne ukonkretnienie faktów z Pisma Świętego.
Dramat rozgrywany jest w języku oryginału – łacińskim.

Bibliografia

  1. Ludus Danielis – Gra o Proroku Danielu //W: Święto Konfraterni – Spotkanie Bractw Śpiewaczych : XVII Sesja ModaL. – Węgajty: Schola Teatru „Węgajty”, 2001. – S. 12-19.
  2. Mijalska, Magdalena: Theatrum spirituale? / Magdalena Mijalska // „Didaskalia”. - 2000, nr 39, s. 37-39.
  3. Mijalska, Magdalena: Wprowadzenie do Ludus Danielis : przewodnik po kilku kręgach teatru liturgicznego / Magdalena Mijalska // „Konteksty”. - 2007, nr 2, s. 38-41.

Przypisy

  1. W ten niejako sposób Ludus Danielis nawiązuje do innego dramatu liturgicznego wykonywanego przez ScholęOrdo Stellae.