Zenobia Choma - Historia wersji

Konrad o 09:36, 2 cze 2015

2015-06-02T09:36:53Z

LPF o 07:41, 13 paź 2014

2014-10-13T07:41:58Z

Konrad o 07:22, 14 sie 2014

2014-08-14T07:22:09Z

Konrad o 07:21, 14 sie 2014

2014-08-14T07:21:41Z

Dominika o 21:25, 8 maj 2011

2011-05-08T21:25:22Z

Dominika: Utworzył nową stronę „ Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008. [[Image:ZChoma 001.jpg|thumb|righ…”

2011-05-08T20:27:38Z

Nowa strona

[[Image:ZChoma.jpg|thumb|right|300px| Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]]
[[Image:ZChoma 001.jpg|thumb|right|300px| Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]]
[[Image:ZChoma 002.jpg|thumb|right|300px| Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]]

hafciarka, zamieszkała w Sępopolu

==Biografia==
Urodziła się w Warężu, w okolicach Lwowa. Zenobia Choma jest Ukrainką i w wieku szesnastu lat została przesiedlona do Polski północno-wschodniej. Od 1952 r. pracowała z mężem na gospodarstwie rolnym w Sępopolu.
==Twórczość==
Haftu uczyła się w domu, od matki oraz ciotecznej siostry. Następnie w szkole „Pani, która uczyła haftu, była bardzo surowa i spruła jej kiedyś cały haft, bo po jego lewej stronie zostawiła supełki (…) Zenobia Choma chwali dzisiaj jej surowość, bo dzięki niej jej hafty stały się niezwykle staranne. Po lewej prawej stronie są niemal identyczne. I jak powiada – „Tak ma być”. Kiedyś właśnie z tego powodu wyszyty przez nią do kościoła obrus położono na ołtarzu na lewą stronę” <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 77</ref>. Zenobia Choma w trudnych latach ciężkiej pracy na gospodarstwie u rodziców i potem własnym zawsze znajdowała chwile czasu na haft. „Haftu nie traktowała jako dodatkowej pracy, lecz jako wytchnienie od pracy. „Nawet na żniwa, żeby nie wiem jak się człowiek napracował, to poszłam do domu, zjadłam obiad i zamiast się położyć, to ja zawsze siadałam i dłubałam, bo lubiłam to tak, jak pijak wódkę, tak ja lubię wyszywać” (…)<ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 77</ref>. Zenobia Choma wyszywa haftem krzyżykowym, haftem płaskim oraz richelieu. Używa głównie tradycyjnych dla haftów ukraińskich kolorów: czarnego, czerwonego, żółtego, zielonego. Haftuje koszule, ręczniki, bieżniki, serwety, obrusy, poduszki, obrazki. Brała udział w licznych przeglądach, wystawach i konkursach. Jej prace znajdują się w licznych cerkwiach, kościołach i instytucjach oraz zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.
==Działalność==
Swoją wiedzą i umiejętnościami chętnie dzieli się z innymi. Prowadziła kurs hafciarski dla członkiń Koła Gospodyń Wiejskich w Sępopolu. Współpracuje z [[Bartoszycki Dom Kultury|Bartoszyckim Domem Kultury]].
Jest też członkiem zespołu śpiewaczego „[[Warmianki Sępopolskie]]”, z którym często występuje.
==Konkursy i wystawy==
* [[II Wojewódzka Wystawa Współczesnej Sztuki Ludowej i Pamiątkarstwa ]] (1972)
* [[V Wojewódzki Konkurs na Tkaninę i Haft Ludowy w Bartoszycach]] (1986) - nagroda
* [[VI Wojewódzki Konkurs na Tkaninę i Haft Ludowy w Bartoszycach]] (1987) – 2 nagroda
* [[VII Wojewódzki Konkurs na Tkaninę i Haft Ludowy w Bartoszycach]] (1988) – laureatka
* [[VIII Wojewódzki Konkurs na Tkaninę i Haft Ludowy w Bartoszycach ]] (1989) – 2 nagroda
* [[IX Wojewódzki Konkurs na Tkaninę i Haft Ludowy w Bartoszycach]] (1990) – 2 nagroda
* [[XIII Wojewódzki Konkurs na Tkaninę i Haft Ludowy w Bartoszycach ]] (1994) – nagroda główna
* [[XV Wojewódzki Przegląd Koronki i Haftu Ludowego w Bartoszycach ]] (1996) – wyróżnienie
* [[XVI Wojewódzki Przegląd Koronki i Haftu Ludowego w Bartoszycach]] (1997) – 3 miejsce
* [[XVIII Wojewódzki Przegląd Koronki i Haftu Ludowego w Bartoszycach ]] (1999) - wyróżnienie
* [[XIX Wojewódzki Przegląd Koronki i Haftu Ludowego w Bartoszycach]] (2000) - wyróżnienie
W ramach [[Olsztyńskie Dni Folkloru|Olsztyńskich Dni Folkloru]] otrzymała I Nagrodę Ministra Kultury. Wystawiała swoje prace w Warszawie, Krakowie, Gdańsku, Gorzowie Wielkopolskim. W Gorzowie Wielkopolskim na Ogólnopolskiej Wystawie Haftów Ukraińskich otrzymała III nagrodę.
==Bibliografia==
* Beba, Bożena: ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'' / Bożena Beba. – Olsztyn : Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 2008. – S. 76-80.
==Przypisy==
<references/>

[[Category:Sztuka ludowa|Choma,Zenobia]]
[[Category:Etnografia|Choma,Zenobia]]
[[Category:Rzemiosło artystyczne|Choma,Zenobia]]
[[Category:Powiat bartoszycki|Choma,Zenobia]]
[[Category:1981-1990|Choma,Zenobia]]
[[Category:1991-2000|Choma,Zenobia]]
[[Category:2001-2010|Choma,Zenobia]]
[[Category:2011-2020|Choma,Zenobia]]

← poprzednia wersja		Wersja z 09:36, 2 cze 2015
Linia 1:		Linia 1:
−	~~[[Image:ZChoma.jpg\|thumb\|right\|300px\| Źródło: Beba~~, ~~Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]]~~	+	Hafciarka, zamieszkała w [[ewim:Sępopol\|Sępopolu]].
−	[[~~Image~~:~~ZChoma 001.jpg~~\|~~thumb\|right\|300px\| Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.~~]]
−	~~[[Image:ZChoma 002~~.~~jpg\|thumb\|right\|300px\| Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]]~~
−
−
−	~~hafciarka, zamieszkała w Sępopolu~~
−

	==Biografia==		==Biografia==

@@ Linia 35: / Linia 35: @@
 [[Category:Sztuka ludowa|Choma,Zenobia]]
 [[Category:Twórcy ludowi|Choma,Zenobia]]
   [[Category:Rzemiosło artystyczne|Choma,Zenobia]]
   [[Category:Powiat bartoszycki|Choma,Zenobia]]

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 ==Biografia==
-Urodziła się w Warężu, w okolicach Lwowa. Zenobia Choma jest Ukrainką i w wieku szesnastu lat została przesiedlona do Polski północno-wschodniej. Od 1952 r. pracowała z mężem na gospodarstwie rolnym w Sępopolu.
+Urodziła się w Warężu, w okolicach Lwowa. Zenobia Choma jest Ukrainką i w wieku szesnastu lat została przesiedlona do Polski północno-wschodniej. Od 1952 r. pracowała z mężem na gospodarstwie rolnym w [[ewim:Sępopol|Sępopolu]].
 ==Twórczość==
 Haftu uczyła się w domu, od matki oraz ciotecznej siostry. Następnie w szkole „Pani, która uczyła haftu, była bardzo surowa i spruła jej kiedyś cały haft, bo po jego lewej stronie zostawiła supełki (…) Zenobia Choma chwali dzisiaj jej surowość, bo dzięki niej jej hafty stały się niezwykle staranne. Po lewej prawej stronie są niemal identyczne. I jak powiada – „Tak ma być”. Kiedyś właśnie z tego powodu wyszyty przez nią do kościoła obrus położono na ołtarzu na lewą stronę”  <ref>Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008, S. 77</ref>. Zenobia Choma w trudnych latach ciężkiej pracy na gospodarstwie u rodziców i potem własnym zawsze znajdowała chwile czasu na haft. „Haftu nie traktowała jako dodatkowej pracy, lecz jako wytchnienie od pracy. „Nawet na żniwa, żeby nie wiem jak się człowiek napracował, to poszłam do domu, zjadłam obiad i zamiast się położyć, to ja zawsze siadałam i dłubałam, bo lubiłam to tak, jak pijak wódkę, tak ja lubię wyszywać” (…)<ref>Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008, S. 77</ref>. Zenobia Choma wyszywa haftem krzyżykowym, haftem płaskim oraz richelieu. Używa głównie tradycyjnych dla haftów ukraińskich kolorów: czarnego, czerwonego, żółtego, zielonego. Haftuje koszule, ręczniki, bieżniki, serwety, obrusy, poduszki, obrazki. Brała udział w licznych przeglądach, wystawach i konkursach. Jej prace znajdują się w licznych cerkwiach, kościołach i instytucjach oraz zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.

@@ Linia 34: / Linia 34: @@
 [[Category:Sztuka ludowa|Choma,Zenobia]]
   [[Category:Etnografia|Choma,Zenobia]]
   [[Category:Rzemiosło artystyczne|Choma,Zenobia]]
   [[Category:Powiat bartoszycki|Choma,Zenobia]]
- [[Category:1981-1990|Choma,Zenobia]]
+[[Category:Sępopol (gmina miejsko-wiejska)|Choma,Zenobia]]
- [[Category:1991-2000|Choma,Zenobia]]
+  [[Category:1945-1989|Choma,Zenobia]]
-  [[Category:2001-2010|Choma,Zenobia]]
+  [[Category:1990-|Choma,Zenobia]]

@@ Linia 10: / Linia 10: @@
 Urodziła się w Warężu, w okolicach Lwowa. Zenobia Choma jest Ukrainką i w wieku szesnastu lat została przesiedlona do Polski północno-wschodniej. Od 1952 r. pracowała z mężem na gospodarstwie rolnym w Sępopolu.
 ==Twórczość==
-Haftu uczyła się w domu, od matki oraz ciotecznej siostry. Następnie w szkole „Pani, która uczyła haftu, była bardzo surowa i spruła jej kiedyś cały haft, bo po jego lewej stronie zostawiła supełki (…) Zenobia Choma chwali dzisiaj jej surowość, bo dzięki niej jej hafty stały się niezwykle staranne. Po lewej prawej stronie są niemal identyczne. I jak powiada – „Tak ma być”. Kiedyś właśnie z tego powodu wyszyty przez nią do kościoła obrus położono na ołtarzu na lewą stronę”  <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 77</ref>. Zenobia Choma w trudnych latach ciężkiej pracy na gospodarstwie u rodziców i potem własnym zawsze znajdowała chwile czasu na haft. „Haftu nie traktowała jako dodatkowej pracy, lecz jako wytchnienie od pracy. „Nawet na żniwa, żeby nie wiem jak się człowiek napracował, to poszłam do domu, zjadłam obiad i zamiast się położyć, to ja zawsze siadałam i dłubałam, bo lubiłam to tak, jak pijak wódkę, tak ja lubię wyszywać” (…)<ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 77</ref>. Zenobia Choma wyszywa haftem krzyżykowym, haftem płaskim oraz richelieu. Używa głównie tradycyjnych dla haftów ukraińskich kolorów: czarnego, czerwonego, żółtego, zielonego. Haftuje koszule, ręczniki, bieżniki, serwety, obrusy, poduszki, obrazki. Brała udział w licznych przeglądach, wystawach i konkursach. Jej prace znajdują się w licznych cerkwiach, kościołach i instytucjach oraz zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.
+Haftu uczyła się w domu, od matki oraz ciotecznej siostry. Następnie w szkole „Pani, która uczyła haftu, była bardzo surowa i spruła jej kiedyś cały haft, bo po jego lewej stronie zostawiła supełki (…) Zenobia Choma chwali dzisiaj jej surowość, bo dzięki niej jej hafty stały się niezwykle staranne. Po lewej prawej stronie są niemal identyczne. I jak powiada – „Tak ma być”. Kiedyś właśnie z tego powodu wyszyty przez nią do kościoła obrus położono na ołtarzu na lewą stronę”  <ref>Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008, S. 77</ref>. Zenobia Choma w trudnych latach ciężkiej pracy na gospodarstwie u rodziców i potem własnym zawsze znajdowała chwile czasu na haft. „Haftu nie traktowała jako dodatkowej pracy, lecz jako wytchnienie od pracy. „Nawet na żniwa, żeby nie wiem jak się człowiek napracował, to poszłam do domu, zjadłam obiad i zamiast się położyć, to ja zawsze siadałam i dłubałam, bo lubiłam to tak, jak pijak wódkę, tak ja lubię wyszywać” (…)<ref>Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008, S. 77</ref>. Zenobia Choma wyszywa haftem krzyżykowym, haftem płaskim oraz richelieu. Używa głównie tradycyjnych dla haftów ukraińskich kolorów: czarnego, czerwonego, żółtego, zielonego. Haftuje koszule, ręczniki, bieżniki, serwety, obrusy, poduszki, obrazki. Brała udział w licznych przeglądach, wystawach i konkursach. Jej prace znajdują się w licznych cerkwiach, kościołach i instytucjach oraz zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.
 ==Działalność==
 Swoją wiedzą i umiejętnościami chętnie dzieli się z innymi. Prowadziła kurs hafciarski dla członkiń Koła Gospodyń Wiejskich w Sępopolu. Współpracuje z [[Bartoszycki Dom Kultury|Bartoszyckim Domem Kultury]].