Robert Traba - Historia wersji

Konrad o 08:30, 11 mar 2026

2026-03-11T08:30:38Z

Konrad o 11:11, 10 mar 2026

2026-03-10T11:11:05Z

Konrad o 09:27, 10 mar 2026

2026-03-10T09:27:52Z

Konrad o 09:23, 10 mar 2026

2026-03-10T09:23:29Z

Konrad o 09:21, 10 mar 2026

2026-03-10T09:21:19Z

Konrad o 09:19, 10 mar 2026

2026-03-10T09:19:39Z

Konrad o 09:16, 10 mar 2026

2026-03-10T09:16:47Z

Konrad o 09:09, 10 mar 2026

2026-03-10T09:09:15Z

Konrad o 09:06, 10 mar 2026

2026-03-10T09:06:49Z

Konrad o 09:04, 10 mar 2026

2026-03-10T09:04:49Z

@@ Linia 149: / Linia 149: @@
 **'''Nagroda Rady Stołecznego, Królewskiego Miasta Krakowa im. Stanisława Vincenza''' - (18 listopada 2025 r.); laudację wygłosił prof. Jacek Purchla.
 ***O prof. Robercie Trabie mówił przewodniczący Rady Miasta Krakowa Jakub Kosek, który przewodniczy kapitule nagrody Rady Miasta Krakowa im. Stanisława Vincenza: ''„Dziś tę ideę [dialogu, otwartości i szacunku dla różnorodności] – w sposób wyjątkowy i konsekwentny kontynuuje profesor Robert Traba, tegoroczny Laureat, poprzez niezwykły wkład w budowanie mostów porozumienia między ludźmi, społeczeństwami i narodami. Stanisław Vincenz żyjąc na styku kultur – polskiej, ukraińskiej, żydowskiej, węgierskiej, ormiańskiej i słowackiej – był rzecznikiem współistnienia narodów, religii i tradycji. Laureat Nagrody jest człowiekiem, który łączy świat nauki i społeczeństwa obywatelskiego, pokazując, że historia nie jest tylko zapisem przeszłości, ale narzędziem budowania przyszłości opartej na wzajemnym zrozumieniu. Jego inicjatywy naukowe i społeczne są dowodem, że kultura i historia mogą służyć pojednaniu, empatii i wspólnemu dziedzictwu”''.
 ==Multimedia==

@@ Linia 30: / Linia 30: @@
 Obecnie współkieruje projektem Handbuch. Geschichte Polens i przygotowuje IV tom historii Polski dotyczącej XX wieku oraz jest współprzewodniczącym Rady Ekspertów i członkiem Rady Zarządzającej drugiego bilateralnego podręcznika do historii na świecie Europa. Nasza historia/ Europa. Unsere Geschichte, którego czterotomowe wydanie ma się ukazać w roku 2020 pod auspicjami rządów RP i RFN.
-===Dorobek naukowy=== Traby trafnie podsumowują takie wypowiedzi:
+===Dorobek naukowy===
 Podczas wręczenia Naukowej Nagrody im. J. Giedroycia Jan Pomorski (UMCS) powiedział:
 ''Unikatowość warsztatu naukowego Roberta Traby polega na tym, iż interdyscyplinarność podejścia łączy on z umiejętnością dostrzegania w rzeczach pozornie zwykłych, codziennych prawd ogólnych, przekraczających horyzont indywidualnych doświadczeń. Pamięć miejsca, kult bohaterów, nazywanie rzeczy i zdarzeń minionych jako sposób przeżywania przeszłości są tu tkanka, na której rodzi się poczucie własnej tożsamości, przynależności do określonej zbiorowości. Antropologia historyczna w wydaniu Roberta Traby to najwyższej próby humanistyka, a jego umiejętność dekonstrukcji rozmaitych mitów i stereotypów lokalnych i narodowych to przykład na to, iż szkoła hermeneutyczna ciągle żyje i ma się dobrze.''

@@ Linia 20: / Linia 20: @@
 W 2007 r. objął funkcję współprzewodniczącego Wspólnej Polsko-Niemieckiej Komisji Podręcznikowej Historyków i Geografów. Jest założycielem [[Wspólnota Kulturowa Borussia|olsztyńskiego stowarzyszenia Wspólnota Kulturowa "Borussia" (1990)]] i fundatorem Fundacji "Borussia"(2006) oraz redaktorem kwartalnika "Borussia" (od grudnia 1997 do stycznia 2018). Członek wielu polskich i międzynarodowych gremiów naukowych, m.in. Zarządu Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej (2008-2016) i wiceprzewodniczący międzynarodowego komitetu doradczego Fundacji Topografia Terroru w Berlinie (2012-2018).
 Kieruje międzynarodowymi projektami badawczymi: m.in.:
 *Polacy w rozwoju Berlina (XVIII – XXI wiek)
@@ Linia 29: / Linia 30: @@
 Obecnie współkieruje projektem Handbuch. Geschichte Polens i przygotowuje IV tom historii Polski dotyczącej XX wieku oraz jest współprzewodniczącym Rady Ekspertów i członkiem Rady Zarządzającej drugiego bilateralnego podręcznika do historii na świecie Europa. Nasza historia/ Europa. Unsere Geschichte, którego czterotomowe wydanie ma się ukazać w roku 2020 pod auspicjami rządów RP i RFN.
-Dorobek naukowy Traby trafnie podsumowują takie wypowiedzi:
+===Dorobek naukowy=== Traby trafnie podsumowują takie wypowiedzi:
 Podczas wręczenia Naukowej Nagrody im. J. Giedroycia Jan Pomorski (UMCS) powiedział:
-Unikatowość warsztatu naukowego Roberta Traby polega na tym, iż interdyscyplinarność podejścia łączy on z umiejętnością dostrzegania w rzeczach pozornie zwykłych, codziennych prawd ogólnych, przekraczających horyzont indywidualnych doświadczeń. Pamięć miejsca, kult bohaterów, nazywanie rzeczy i zdarzeń minionych jako sposób przeżywania przeszłości są tu tkanka, na której rodzi się poczucie własnej tożsamości, przynależności do określonej zbiorowości. Antropologia historyczna w wydaniu Roberta Traby to najwyższej próby humanistyka, a jego umiejętność dekonstrukcji rozmaitych mitów i stereotypów lokalnych i narodowych to przykład na to, iż szkoła hermeneutyczna ciągle żyje i ma się dobrze.
+''Unikatowość warsztatu naukowego Roberta Traby polega na tym, iż interdyscyplinarność podejścia łączy on z umiejętnością dostrzegania w rzeczach pozornie zwykłych, codziennych prawd ogólnych, przekraczających horyzont indywidualnych doświadczeń. Pamięć miejsca, kult bohaterów, nazywanie rzeczy i zdarzeń minionych jako sposób przeżywania przeszłości są tu tkanka, na której rodzi się poczucie własnej tożsamości, przynależności do określonej zbiorowości. Antropologia historyczna w wydaniu Roberta Traby to najwyższej próby humanistyka, a jego umiejętność dekonstrukcji rozmaitych mitów i stereotypów lokalnych i narodowych to przykład na to, iż szkoła hermeneutyczna ciągle żyje i ma się dobrze.''
 Jerzy Holzer zaliczył Trabę, obok Krzysztofa Michalskiego i Wernera Weidenfelda, do wybitnych organizatorów nauki:
@@ Linia 39: / Linia 40: @@
 ''Słyszę w nich pogłos tej polskiej tradycji, którą uważam za najbardziej cenną – Mickiewicza i Miłosza, Żeromskiego i Słonimskiego, Giedroycia i Turowicza, Konwickiego i Tischnera. Tradycji Polski otwartej i pluralistycznej, życzliwej sąsiadom i zdolnej do asymilowania tego, co u innych najlepsze. Chciałbym żyć w takiej Polsce! Eseje Roberta Traby pomieszczone w tomie Kraina Tysiąca granic czytałem z zapartym tchem. Odkrywałem odmienny świat, tak bliski terytorialnie, a tak odległy historycznie – nieznany, egzotyczny, fascynujący. Podziwiam odwagę autora, gdy poruszał tematy, które są jak rozpalone żelazo – deportacji Polaków i Niemców, stosunków polsko-niemieckich, polsko-ukraińskich i polsko-litewskich, gdy dotykał problemu antysemityzmu. Traba proponuje pewien język – wolny od fobii, otwarty na argumenty adwersarza, nasycony empatią i humanizmem, a nie strachem, który rodzi nienawiść. Zarazem na kartach tej książki w sporze politycznej poprawności z prawdą zawsze zwycięża prawda.''
 Od lat 90. zaangażowany w tworzenie kultury na Warmii i Mazurach. W latach 1990-2000 wywarł decydujący wpływ (obok [[Kazimierz Brakoniecki|Kazimierza Brakonieckiego]] i kręgu literackiego) na kształt ideowy „Borussii”. Jej oblicze ukształtował wokół takich kategorii, jak „otwarty regionalizm”, „kulturowa sukcesja”, „polifonia pamięci”, „czytanie krajobrazu”, które weszły nie tylko do praktyk kulturowych, lecz również do analiz naukowych. Postrzegając „Borussię” nie tylko jako organizację, czasopismo itp., lecz zalążek ruchu kulturalnego, platformą kreowania nowej kultury w regionie uczynił międzykulturowe i międzynarodowe spotkania: konferencje, seminaria, wystawy (Purda), warsztaty edukacyjne. Fundacyjne znaczenie miały głównie: „Prusy Wschodnie: dziedzictwo i nowa tożsamość” (Olsztyn 1991), „Prusy jako fenomen życia duchowego i literackiego” (Olsztyn 1992), „Granice” (Gołdap 1994), „Między narodowym mitem a wyzwaniami XXI wieku (Węgorzewo 2000) oraz cykl międzynarodowych spotkań edukacyjnych „Tematy z…” (1995-2004). Swoją konsekwencją w działaniu w latach 1998-2005 doprowadził do przekazania „Borussii” żydowskiego domu przedpogrzebowego „Bet Tahara”, który od 2008 r., po gruntownej renowacji, stał się siedzibą Stowarzyszenia i Fundacji.
 Działalność kulturalną kontynuował w Warszawie (od 1995) i Berlinie (od 2006), tworząc m.in. wystawę w Bibliotece Narodowej „Między bliskością a obcością” (2005) oraz w dwóch muzeach berlińskich jedną z największych polskich wystaw w Niemczech „My, berlińczy!/ Wir Berliner! Historia polsko-niemieckiego sąsiedztwa XVIII-XX wiek” (2009), za którą plastycy (Ptasia 13 z Poznania) otrzymali najbardziej prestiżową  europejską nagrodę w dziedzinie wzornictwa wystawowego red dot award. Muzeologia i wystawiennictwo historyczne są ważnym fragmentem również naukowej aktywności Traby.
 Oprócz pracy badawczej, wykładowej zarówno w sferze publicznej, jak i na UMCS w Lublinie oraz aktywności kulturalnej (np. doroczne Forum Otwartego Regionalizmu w Ełku) Traba zaangażował się w latach 2022-2026 w spór o pomnik według projektu Xawergo Dunikowskiego w Olsztynie. Napisał na ten temat kilka artykułów, głównie w „Gazecie Wyborczej”, „Newsweeku” i „Przeglądzie”, zorganizował performans przed pomnikiem oraz wspólnie z Elżbietą Traba „Apel w obronie pomnika Xawerego Dunikowskiego w Olsztynie", który podpisało około 700 osób nie tylko z Olsztyna. Finałem był najpierw „Projekt dla Pokoju”, a potem koncepcja przekształcenia pomnika w eksponat, jako fragment opowieści o historii Warmii i Mazur w XX wieku, której zwieńczeniem byłoby nowoczesne Muzeum przechodzące z pl. Dunikowskiego pod pomnikiem ku ulicy Emilii Plater. Koncepcja i jej wizualizacja przedstawione zostały prezydentowi Olsztyna.

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 ==Biografia==
-Urodził się w 1958 r. w Węgorzewie, w rodzinie Józefa i Antoniny z domu Imielskiej<ref>Rodzina Roberta Traby od początku XX w. przebywała na emigracji. Franciszek Traba (dziadek) w poszukiwaniu pracy wyjechał do Czech, by następnie w 1923 r. osiąść we Francji. Tam też Józef Traba (ojciec) ożenił się z Antoniną Imielską. W 1945 r. urodziła się Renée Traba (siostra) – późniejsza nauczycielka w olsztyńskich szkołach. Rodzina powróciła do Polski w czerwcu 1947 r. Zamieszkali w [[ewim:Węgorzewo|Węgorzewie]]. Źródło: Tadeusz Matulewicz, ''Trabów droga do Polski'', „Kulisy Warmii i Mazur”, 2001, nr 14, s. 16.</ref>. Tam też uczęszczał do szkoły podstawowej i częściowo do Liceum Ogólnokształcącego, matura w Liceum Ogólnokształcącym nr 2 im. K.I. Gałczyńskiego w Olsztynie. Jest absolwentem historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1992 r. na Uniwersytecie Wrocławskim uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych (na podstawie rozprawy Niemiecki ruch katolicki na Warmii wobec spraw polskich w latach 1871–1914). W kolejnych latach habilitował się w Instytucie Studiów Politycznych PAN i uzyskał tytuł profesora zwyczajnego nauk społecznych. Jest żonaty (żona Elżbieta), ma trzech synów (Aleksander, Sebastian, Krzysztof).
+Urodził się w 1958 r. w [[ewim:Węgorzewo|Węgorzewie]], w rodzinie Józefa i Antoniny z domu Imielskiej<ref>Rodzina Roberta Traby od początku XX w. przebywała na emigracji. Franciszek Traba (dziadek) w poszukiwaniu pracy wyjechał do Czech, by następnie w 1923 r. osiąść we Francji. Tam też Józef Traba (ojciec) ożenił się z Antoniną Imielską. W 1945 r. urodziła się Renée Traba (siostra) – późniejsza nauczycielka w olsztyńskich szkołach. Rodzina powróciła do Polski w czerwcu 1947 r. Zamieszkali w [[ewim:Węgorzewo|Węgorzewie]]. Źródło: Tadeusz Matulewicz, ''Trabów droga do Polski'', „Kulisy Warmii i Mazur”, 2001, nr 14, s. 16.</ref>. Tam też uczęszczał do szkoły podstawowej i częściowo do Liceum Ogólnokształcącego, matura w [[ewim:II Liceum Ogólnokształcące w Olsztynie|Liceum Ogólnokształcącym nr 2 im. K.I. Gałczyńskiego w Olsztynie]].
 Mieszka w Olsztynie, pracuje w ISP PAN w Warszawie.

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 ==Biografia==
-Urodził się w 1958 r. w Węgorzewie, w rodzinie Józefa i Antoniny z domu Imielskiej.[1] Tam też uczęszczał do szkoły podstawowej i częściowo do Liceum Ogólnokształcącego, matura w Liceum Ogólnokształcącym nr 2 im. K.I. Gałczyńskiego w Olsztynie. Jest absolwentem historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1992 r. na Uniwersytecie Wrocławskim uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych (na podstawie rozprawy Niemiecki ruch katolicki na Warmii wobec spraw polskich w latach 1871–1914). W kolejnych latach habilitował się w Instytucie Studiów Politycznych PAN i uzyskał tytuł profesora zwyczajnego nauk społecznych. Jest żonaty (żona Elżbieta), ma trzech synów (Aleksander, Sebastian, Krzysztof).
+Urodził się w 1958 r. w Węgorzewie, w rodzinie Józefa i Antoniny z domu Imielskiej<ref>Rodzina Roberta Traby od początku XX w. przebywała na emigracji. Franciszek Traba (dziadek) w poszukiwaniu pracy wyjechał do Czech, by następnie w 1923 r. osiąść we Francji. Tam też Józef Traba (ojciec) ożenił się z Antoniną Imielską. W 1945 r. urodziła się Renée Traba (siostra) – późniejsza nauczycielka w olsztyńskich szkołach. Rodzina powróciła do Polski w czerwcu 1947 r. Zamieszkali w [[ewim:Węgorzewo|Węgorzewie]]. Źródło: Tadeusz Matulewicz, ''Trabów droga do Polski'', „Kulisy Warmii i Mazur”, 2001, nr 14, s. 16.</ref>. Tam też uczęszczał do szkoły podstawowej i częściowo do Liceum Ogólnokształcącego, matura w Liceum Ogólnokształcącym nr 2 im. K.I. Gałczyńskiego w Olsztynie. Jest absolwentem historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1992 r. na Uniwersytecie Wrocławskim uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych (na podstawie rozprawy Niemiecki ruch katolicki na Warmii wobec spraw polskich w latach 1871–1914). W kolejnych latach habilitował się w Instytucie Studiów Politycznych PAN i uzyskał tytuł profesora zwyczajnego nauk społecznych. Jest żonaty (żona Elżbieta), ma trzech synów (Aleksander, Sebastian, Krzysztof).
 Mieszka w Olsztynie, pracuje w ISP PAN w Warszawie.

@@ Linia 146: / Linia 146: @@
 ==Multimedia==
 <youtube>CGztTCk9B84</youtube>
 [[Category:Historia kultury|Traba, Robert]]

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 [[Image:traba_robert_purda.jpg|thumb|right|250px|Olsztyn, Borussia, [2008].]]
-(1958- ) – profesor nauk społecznych i historyk. Profesor Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, w latach 2006–2018 dyrektor Centrum Badań Historycznych w Berlinie.
+(1958- ) – profesor nauk społecznych i historyk. Profesor Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, w latach 2006–2018 dyrektor Centrum Badań Historycznych PAN w Berlinie.
 ==Biografia==
-Urodził się w 1958 r. w Węgorzewie, w rodzinie Józefa i Antoniny z domu Imielskiej.[1] Tam też uczęszczał do szkoły podstawowej i częściowo do Liceum Ogólnokształcącego, matura w Liceum Ogólnokształcącym nr 2 im. K.I. Gałczyńskiego w Olsztynie. Jest absolwentem historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1992 r. na Uniwersytecie Wrocławskim uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych (na podstawie rozprawy Niemiecki ruch katolicki na Warmii wobec spraw polskich w latach 1871–1914). W kolejnych latach habilitował się w Instytucie Studiów Politycznych PAN i uzyskał tytuł profesora zwyczajnego nauk społecznych. Jest żonaty (żona Elżbieta), ma trzech synów (Aleksander, Sebastian, Krzysztof). Mieszka w Olsztynie, pracuje w ISP PAN w Warszawie.
+Urodził się w 1958 r. w Węgorzewie, w rodzinie Józefa i Antoniny z domu Imielskiej.[1] Tam też uczęszczał do szkoły podstawowej i częściowo do Liceum Ogólnokształcącego, matura w Liceum Ogólnokształcącym nr 2 im. K.I. Gałczyńskiego w Olsztynie. Jest absolwentem historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1992 r. na Uniwersytecie Wrocławskim uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych (na podstawie rozprawy Niemiecki ruch katolicki na Warmii wobec spraw polskich w latach 1871–1914). W kolejnych latach habilitował się w Instytucie Studiów Politycznych PAN i uzyskał tytuł profesora zwyczajnego nauk społecznych. Jest żonaty (żona Elżbieta), ma trzech synów (Aleksander, Sebastian, Krzysztof).
 ==Działalność==
 Specjalizuje się w badaniach pamięci społecznej i historii kulturowej Polski, Europy Środkowo-Wschodniej i Niemiec w XIX i XX wieku oraz polsko-niemieckiego pogranicza. Horyzont poznawczy tych badań wyznaczają następujące kategorie: akulturacja, kultura pamięci, historia w przestrzeni publicznej, krajobraz kulturowy. W sferze aktywności publicznej zdefiniował pojęcie otwartego regionalizmu i sukcesji kulturowej; popularyzuje „czytanie krajobrazu kulturowego”.
-W latach 1982 – 1995 był pracownikiem naukowym w Stacji Naukowej Polskiego Towarzystwa Historycznego i Ośrodka Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie. Od 1995 do 2003 był zatrudniony w Niemieckim Instytucie Historycznym w Warszawie, a następnie w Zakładzie Studiów nad Niemcami Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk i Katedrze Studiów Interkulturowych Europy Środkowo-Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego (do 2005). Obecnie profesor w ISP PAN i honorowy profesor na Freie Universität w Berlinie (od 2006). Dyrektor-założyciel Centrum Badań Historycznych PAN w Berlinie, gdzie pracował w latach 2006-2018.
+W latach 1982 – 1995 był pracownikiem naukowym w Stacji Naukowej Polskiego Towarzystwa Historycznego i [[Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie|Ośrodka Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie]]. Od 1995 do 2003 był zatrudniony w Niemieckim Instytucie Historycznym w Warszawie, a następnie w Zakładzie Studiów nad Niemcami Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk i Katedrze Studiów Interkulturowych Europy Środkowo-Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego (do 2005). Obecnie profesor w ISP PAN i honorowy profesor na Freie Universität w Berlinie (od 2006). Dyrektor-założyciel Centrum Badań Historycznych PAN w Berlinie, gdzie pracował w latach 2006-2018.
-W 2007 r. objął funkcję współprzewodniczącego Wspólnej Polsko-Niemieckiej Komisji Podręcznikowej Historyków i Geografów. Jest założycielem olsztyńskiego stowarzyszenia Wspólnota Kulturowa "Borussia" (1990) i fundatorem Fundacji "Borussia"(2006) oraz redaktorem kwartalnika "Borussia" (od grudnia 1997 do stycznia 2018). Członek wielu polskich i międzynarodowych gremiów naukowych, m.in. Zarządu Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej (2008-2016) i wiceprzewodniczący międzynarodowego komitetu doradczego Fundacji Topografia Terroru w Berlinie (2012-2018).
+W 2007 r. objął funkcję współprzewodniczącego Wspólnej Polsko-Niemieckiej Komisji Podręcznikowej Historyków i Geografów. Jest założycielem [[Wspólnota Kulturowa Borussia|olsztyńskiego stowarzyszenia Wspólnota Kulturowa "Borussia" (1990)]] i fundatorem Fundacji "Borussia"(2006) oraz redaktorem kwartalnika "Borussia" (od grudnia 1997 do stycznia 2018). Członek wielu polskich i międzynarodowych gremiów naukowych, m.in. Zarządu Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej (2008-2016) i wiceprzewodniczący międzynarodowego komitetu doradczego Fundacji Topografia Terroru w Berlinie (2012-2018).
 Kieruje międzynarodowymi projektami badawczymi: m.in.:

← poprzednia wersja		Wersja z 09:04, 10 mar 2026
Linia 38:		Linia 38:

	Działalność kulturalną kontynuował w Warszawie (od 1995) i Berlinie (od 2006), tworząc m.in. wystawę w Bibliotece Narodowej „Między bliskością a obcością” (2005) oraz w dwóch muzeach berlińskich jedną z największych polskich wystaw w Niemczech „My, berlińczy!/ Wir Berliner! Historia polsko-niemieckiego sąsiedztwa XVIII-XX wiek” (2009), za którą plastycy (Ptasia 13 z Poznania) otrzymali najbardziej prestiżową europejską nagrodę w dziedzinie wzornictwa wystawowego red dot award. Muzeologia i wystawiennictwo historyczne są ważnym fragmentem również naukowej aktywności Traby.		Działalność kulturalną kontynuował w Warszawie (od 1995) i Berlinie (od 2006), tworząc m.in. wystawę w Bibliotece Narodowej „Między bliskością a obcością” (2005) oraz w dwóch muzeach berlińskich jedną z największych polskich wystaw w Niemczech „My, berlińczy!/ Wir Berliner! Historia polsko-niemieckiego sąsiedztwa XVIII-XX wiek” (2009), za którą plastycy (Ptasia 13 z Poznania) otrzymali najbardziej prestiżową europejską nagrodę w dziedzinie wzornictwa wystawowego red dot award. Muzeologia i wystawiennictwo historyczne są ważnym fragmentem również naukowej aktywności Traby.
		+
		+	Oprócz pracy badawczej, wykładowej zarówno w sferze publicznej, jak i na UMCS w Lublinie oraz aktywności kulturalnej (np. doroczne Forum Otwartego Regionalizmu w Ełku) Traba zaangażował się w latach 2022-2026 w spór o pomnik według projektu Xawergo Dunikowskiego w Olsztynie. Napisał na ten temat kilka artykułów, głównie w „Gazecie Wyborczej”, „Newsweeku” i „Przeglądzie”, zorganizował performans przed pomnikiem oraz wspólnie z Elżbietą Traba „Apel w obronie pomnika Xawerego Dunikowskiego w Olsztynie", który podpisało około 700 osób nie tylko z Olsztyna. Finałem był najpierw „Projekt dla Pokoju”, a potem koncepcja przekształcenia pomnika w eksponat, jako fragment opowieści o historii Warmii i Mazur w XX wieku, której zwieńczeniem byłoby nowoczesne Muzeum przechodzące z pl. Dunikowskiego pod pomnikiem ku ulicy Emilii Plater. Koncepcja i jej wizualizacja przedstawione zostały prezydentowi Olsztyna.

	==Udział w organizacjach==		==Udział w organizacjach==