Aniela Bieńko - Historia wersji

Konrad o 09:42, 2 cze 2015

2015-06-02T09:42:52Z

LPF o 07:40, 13 paź 2014

2014-10-13T07:40:43Z

LPF o 11:02, 29 sie 2014

2014-08-29T11:02:18Z

LPF o 11:00, 29 sie 2014

2014-08-29T11:00:46Z

Konrad o 11:58, 14 sie 2014

2014-08-14T11:58:37Z

LPF o 11:41, 9 lip 2014

2014-07-09T11:41:52Z

Dominika o 20:14, 11 kwi 2011

2011-04-11T20:14:22Z

Dominika o 20:12, 11 kwi 2011

2011-04-11T20:12:25Z

Dominika o 10:32, 11 kwi 2011

2011-04-11T10:32:45Z

Dominika o 23:32, 19 mar 2011

2011-03-19T23:32:58Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:42, 2 cze 2015
Linia 1:		Linia 1:
−	[[Image:Aniela.jpg\|thumb\|right\|300px\| Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]][[Image:Aniela 001.jpg\|thumb\|right\|300px\|''Garncarz''. Rzeźba w glinie, Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]][[Image:Aniela 002.jpg\|thumb\|right\|300px\| ''Przy żarnach''. Rzeźba w glinie, Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]](1930- ) – artystka ludowa, garncarz, rzeźbiarz, tkaczka	+
		+	(1930- ) – artystka ludowa, garncarz, rzeźbiarz, tkaczka

	==Biografia==		==Biografia==

@@ Linia 24: / Linia 24: @@
   [[Category:Sztuka ludowa|Bieńko,Aniela]]
 [[Category:Twórcy ludowi|Bieńko,Aniela]]
   [[Category:Powiat olsztyński|Bieńko,Aniela]]
 [[Category:Biskupiec (gmina miejsko-wiejska)|Bieńko,Aniela]]
   [[Category:1945-1989|Bieńko,Aniela]]
   [[Category:1990-|Bieńko,Aniela]]

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ==Twórczość==
-Od dziecka pomagała ojcu w pracach garncarskich, przy wyrabianiu, przygotowywaniu gliny oraz wypalaniu. Po założeniu własnej rodziny straciła kontakt z pracami przy garncarstwie. Dopiero gdy dzieci dorosły i usamodzielniły się,  miała czas aby pomóc ojcu który mimo podeszłego wieku wciąż zajmował się garncarstwem. Pomagając ojcu znalazła swoje powołanie i z wielką przyjemnością pracowała w glinie. W 1983 r. przyjęta do [[Stowarzyszenie Twórców Ludowych Mazur i Suwalszczyzny|Stowarzyszenia Twórców Ludowych]]. Brała udział w wielu różnych imprezach (m.in. [[Wojewódzki Plener Plastyki Nieprofesjonalnej Rudziska ’85|Wojewódzkim Plenerze Plastyki Nieprofesjonalnej w Rudziskach]]  i wystawach folklorystycznych (m.in. [[Jarmark Folkloru w Węgorzewie|Jarmarki Folkloru w Węgorzewie]] (1984, 1987, 1988,1994).W 1981 r. miała wystawę indywidualną zorganizowana w [[Biskupiecki Dom Kultury|Biskupieckim Domu Kultury]]. Jej rzeźby znajdują się w [[Muzeum Budownictwa Ludowego – Park Etnograficzny w Olsztynku|muzeach]] w Olsztynku i [[Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie]]. „Lubiła rzeźbić przede wszystkim ludzi przy pracy. (…) interesowały ją też postaci Żydów, tak charakterystycznych dla kresowych miasteczek (…) [Po 1983 r.] zaczęła nawiązywać do warmińsko-mazurskich tradycji. Inspiracją były dla niej zbiory kafli mazurskich (…), na podstawie których stworzyła postaci muzykantów. Interesowała ją też demonologiczna postać mazursko-warmińskiego kłobuka, którego zgodnie z ludowym przekazem przedstawiała jako „kuraka” ze skrzydłami niosącego na plecach worek zboża dla zaprzyjaźnionego gospodarza. Wyrzeźbiła też całą serię „Diabłów polskich”, do których miała szczególny sentyment” <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 32</ref>. Zajęła się też tkactwem i koronkarstwem.
+Od dziecka pomagała ojcu w pracach garncarskich, przy wyrabianiu, przygotowywaniu gliny oraz wypalaniu. Po założeniu własnej rodziny straciła kontakt z pracami przy garncarstwie. Dopiero gdy dzieci dorosły i usamodzielniły się,  miała czas aby pomóc ojcu który mimo podeszłego wieku wciąż zajmował się garncarstwem. Pomagając ojcu znalazła swoje powołanie i z wielką przyjemnością pracowała w glinie. W 1983 r. przyjęta do [[Stowarzyszenie Twórców Ludowych na Warmii i Mazurach|Stowarzyszenia Twórców Ludowych]]. Brała udział w wielu różnych imprezach (m.in. [[Wojewódzki Plener Plastyki Nieprofesjonalnej Rudziska ’85|Wojewódzkim Plenerze Plastyki Nieprofesjonalnej w Rudziskach]]  i wystawach folklorystycznych (m.in. [[Jarmark Folkloru w Węgorzewie|Jarmarki Folkloru w Węgorzewie]] (1984, 1987, 1988,1994).W 1981 r. miała wystawę indywidualną zorganizowana w [[Biskupiecki Dom Kultury|Biskupieckim Domu Kultury]]. Jej rzeźby znajdują się w [[Muzeum Budownictwa Ludowego – Park Etnograficzny w Olsztynku|muzeach]] w Olsztynku i [[Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie]]. „Lubiła rzeźbić przede wszystkim ludzi przy pracy. (…) interesowały ją też postaci Żydów, tak charakterystycznych dla kresowych miasteczek (…) [Po 1983 r.] zaczęła nawiązywać do warmińsko-mazurskich tradycji. Inspiracją były dla niej zbiory kafli mazurskich (…), na podstawie których stworzyła postaci muzykantów. Interesowała ją też demonologiczna postać mazursko-warmińskiego kłobuka, którego zgodnie z ludowym przekazem przedstawiała jako „kuraka” ze skrzydłami niosącego na plecach worek zboża dla zaprzyjaźnionego gospodarza. Wyrzeźbiła też całą serię „Diabłów polskich”, do których miała szczególny sentyment” <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 32</ref>. Zajęła się też tkactwem i koronkarstwem.
 ==Nagrody i wyróżnienia==
 * [[III Wojewódzki Przegląd Rzeźby Ludowej i Nieprofesjonalnej  w Biskupcu]] (1983)  – wyróżnienie

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ==Twórczość==
-Od dziecka pomagała ojcu w pracach garncarskich, przy wyrabianiu, przygotowywaniu gliny oraz wypalaniu. Po założeniu własnej rodziny straciła kontakt z pracami przy garncarstwie. Dopiero gdy dzieci dorosły i usamodzielniły się,  miała czas aby pomóc ojcu który mimo podeszłego wieku wciąż zajmował się garncarstwem. Pomagając ojcu znalazła swoje powołanie i z wielką przyjemnością pracowała w glinie. W 1983 r. przyjęta do [[Stowarzyszenie Twórców Ludowych na Warmii i Mazurach|Stowarzyszenia Twórców Ludowych]]. Brała udział w wielu różnych imprezach (m.in. [[Wojewódzki Plener Plastyki Nieprofesjonalnej Rudziska ’85|Wojewódzkim Plenerze Plastyki Nieprofesjonalnej w Rudziskach]]  i wystawach folklorystycznych (m.in. [[Jarmark Folkloru w Węgorzewie|Jarmarki Folkloru w Węgorzewie]] (1984, 1987, 1988,1994).W 1981 r. miała wystawę indywidualną zorganizowana w [[Biskupiecki Dom Kultury|Biskupieckim Domu Kultury]]. Jej rzeźby znajdują się w [[Muzeum Budownictwa Ludowego – Park Etnograficzny w Olsztynku|muzeach]] w Olsztynku i [[Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie]]. „Lubiła rzeźbić przede wszystkim ludzi przy pracy. (…) interesowały ją też postaci Żydów, tak charakterystycznych dla kresowych miasteczek (…) [Po 1983 r.] zaczęła nawiązywać do warmińsko-mazurskich tradycji. Inspiracją były dla niej zbiory kafli mazurskich (…), na podstawie których stworzyła postaci muzykantów. Interesowała ją też demonologiczna postać mazursko-warmińskiego kłobuka, którego zgodnie z ludowym przekazem przedstawiała jako „kuraka” ze skrzydłami niosącego na plecach worek zboża dla zaprzyjaźnionego gospodarza. Wyrzeźbiła też całą serię „Diabłów polskich”, do których miała szczególny sentyment” <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 32</ref>. Zajęła się też tkactwem i koronkarstwem.
+Od dziecka pomagała ojcu w pracach garncarskich, przy wyrabianiu, przygotowywaniu gliny oraz wypalaniu. Po założeniu własnej rodziny straciła kontakt z pracami przy garncarstwie. Dopiero gdy dzieci dorosły i usamodzielniły się,  miała czas aby pomóc ojcu który mimo podeszłego wieku wciąż zajmował się garncarstwem. Pomagając ojcu znalazła swoje powołanie i z wielką przyjemnością pracowała w glinie. W 1983 r. przyjęta do [[Stowarzyszenie Twórców Ludowych Mazur i Suwalszczyzny|Stowarzyszenia Twórców Ludowych]]. Brała udział w wielu różnych imprezach (m.in. [[Wojewódzki Plener Plastyki Nieprofesjonalnej Rudziska ’85|Wojewódzkim Plenerze Plastyki Nieprofesjonalnej w Rudziskach]]  i wystawach folklorystycznych (m.in. [[Jarmark Folkloru w Węgorzewie|Jarmarki Folkloru w Węgorzewie]] (1984, 1987, 1988,1994).W 1981 r. miała wystawę indywidualną zorganizowana w [[Biskupiecki Dom Kultury|Biskupieckim Domu Kultury]]. Jej rzeźby znajdują się w [[Muzeum Budownictwa Ludowego – Park Etnograficzny w Olsztynku|muzeach]] w Olsztynku i [[Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie]]. „Lubiła rzeźbić przede wszystkim ludzi przy pracy. (…) interesowały ją też postaci Żydów, tak charakterystycznych dla kresowych miasteczek (…) [Po 1983 r.] zaczęła nawiązywać do warmińsko-mazurskich tradycji. Inspiracją były dla niej zbiory kafli mazurskich (…), na podstawie których stworzyła postaci muzykantów. Interesowała ją też demonologiczna postać mazursko-warmińskiego kłobuka, którego zgodnie z ludowym przekazem przedstawiała jako „kuraka” ze skrzydłami niosącego na plecach worek zboża dla zaprzyjaźnionego gospodarza. Wyrzeźbiła też całą serię „Diabłów polskich”, do których miała szczególny sentyment” <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 32</ref>. Zajęła się też tkactwem i koronkarstwem.
 ==Nagrody i wyróżnienia==
 * [[III Wojewódzki Przegląd Rzeźby Ludowej i Nieprofesjonalnej  w Biskupcu]] (1983)  – wyróżnienie

@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 [[Category:Rzeźbiarze|Bieńko,Aniela]]
   [[Category:Sztuka ludowa|Bieńko,Aniela]]
   [[Category:Etnografia|Bieńko,Aniela]]
   [[Category:Powiat olsztyński|Bieńko,Aniela]]

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 ==Biografia==
-Urodziła się 21 marca 1930 r. w Duniłowiczach w ZSRR. Ojcem Anieli Bieńko był [[Erazm Szyszko]], garncarz, twórca ludowy. Rodzina przyjechała do Polski w 1946 r. , zamieszkali w Miłakowie.W 1955 r. zamieszkali się w Biskupcu. Aniela Bieńko ukończyła szkołę średnią. Pracowała zawodowo do 1981 r. Po przejściu na emeryturę przeniosła się do Olsztyna.
+Urodziła się 21 marca 1930 r. w Duniłowiczach w ZSRR. Ojcem Anieli Bieńko był [[Erazm Szyszko]], garncarz, twórca ludowy. Rodzina przyjechała do Polski w 1946 r. , zamieszkali w Miłakowie.W 1955 r. przeprowadzili się do do Biskupca. Aniela Bieńko ukończyła szkołę średnią. Pracowała zawodowo do 1981 r. Po przejściu na emeryturę przeniosła się do Olsztyna.
 ==Twórczość==
 Od dziecka pomagała ojcu w pracach garncarskich, przy wyrabianiu, przygotowywaniu gliny oraz wypalaniu. Po założeniu własnej rodziny straciła kontakt z pracami przy garncarstwie. Dopiero gdy dzieci dorosły i usamodzielniły się,  miała czas aby pomóc ojcu który mimo podeszłego wieku wciąż zajmował się garncarstwem. Pomagając ojcu znalazła swoje powołanie i z wielką przyjemnością pracowała w glinie. W 1983 r. przyjęta do Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Brała udział w wielu różnych imprezach (m.in. [[Wojewódzki Plener Plastyki Nieprofesjonalnej Rudziska ’85|Wojewódzkim Plenerze Plastyki Nieprofesjonalnej w Rudziskach]]  i wystawach folklorystycznych (m.in. [[Jarmark Folkloru w Węgorzewie|Jarmarki Folkloru w Węgorzewie]] (1984, 1987, 1988,1994).W 1981 r. miała wystawę indywidualną zorg. w [[Biskupiecki Dom Kultury|Biskupieckim Domu Kultury]]. Jej rzeźby znajdują się w [[Muzeum Budownictwa Ludowego – Park Etnograficzny w Olsztynku|muzeach]] w Olsztynku i [[Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie]]. „Lubiła rzeźbić przede wszystkim ludzi przy pracy. (…) interesowały ją też postaci Żydów, tak charakterystycznych dla kresowych miasteczek (…) [Po 1983 r.] zaczęła nawiązywać do warmińsko-mazurskich tradycji. Inspiracją były dla niej zbiory kafli mazurskich (…) , na podstawie których stworzyła postaci muzykantów. Interesowała ją też demonologiczna postać mazursko-warmińskiego kłobuka, którego zgodnie z ludowym przekazem przedstawiała jako „kuraka” ze skrzydłami niosącego na plecach worek zboża dla zaprzyjaźnionego gospodarza. Wyrzeźbiła też całą serię „Diabłów polskich”, do których miała szczególny sentyment” <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 32</ref>. Zajęła się też tkactwem i koronkarstwem.

← poprzednia wersja		Wersja z 20:12, 11 kwi 2011
Linia 1:		Linia 1:
−	(1930- ) – artystka ludowa, garncarz, rzeźbiarz, tkaczka	+	[[Image:Aniela.jpg\|thumb\|right\|300px\| Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]][[Image:Aniela 001.jpg\|thumb\|right\|300px\|''Garncarz''. Rzeźba w glinie, Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]][[Image:Aniela 002.jpg\|thumb\|right\|300px\| ''Przy żarnach''. Rzeźba w glinie, Źródło: Beba, Bożena, ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'', Olsztyn, 2008.]](1930- ) – artystka ludowa, garncarz, rzeźbiarz, tkaczka

	==Biografia==		==Biografia==

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 ==Biografia==
 Urodziła się 21 marca 1930 r. w Duniłowiczach w ZSRR. Ojcem Anieli Bieńko był [[Erazm Szyszko]], garncarz, twórca ludowy. Rodzina przyjechała do Polski w 1946 r. , zamieszkali w Miłakowie.W 1955 r. zamieszkali się w Biskupcu. Aniela Bieńko ukończyła szkołę średnią. Pracowała zawodowo do 1981 r. Po przejściu na emeryturę przeniosła się do Olsztyna.
 ==Twórczość==
 Od dziecka pomagała ojcu w pracach garncarskich, przy wyrabianiu, przygotowywaniu gliny oraz wypalaniu. Po założeniu własnej rodziny straciła kontakt z pracami przy garncarstwie. Dopiero gdy dzieci dorosły i usamodzielniły się,  miała czas aby pomóc ojcu który mimo podeszłego wieku wciąż zajmował się garncarstwem. Pomagając ojcu znalazła swoje powołanie i z wielką przyjemnością pracowała w glinie. W 1983 r. przyjęta do Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Brała udział w wielu różnych imprezach (m.in. [[Wojewódzki Plener Plastyki Nieprofesjonalnej Rudziska ’85|Wojewódzkim Plenerze Plastyki Nieprofesjonalnej w Rudziskach]]  i wystawach folklorystycznych (m.in. [[Jarmark Folkloru w Węgorzewie|Jarmarki Folkloru w Węgorzewie]] (1984, 1987, 1988,1994).W 1981 r. miała wystawę indywidualną zorg. w [[Biskupiecki Dom Kultury|Biskupieckim Domu Kultury]]. Jej rzeźby znajdują się w [[Muzeum Budownictwa Ludowego – Park Etnograficzny w Olsztynku|muzeach]] w Olsztynku i [[Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie]]. „Lubiła rzeźbić przede wszystkim ludzi przy pracy. (…) interesowały ją też postaci Żydów, tak charakterystycznych dla kresowych miasteczek (…) [Po 1983 r.] zaczęła nawiązywać do warmińsko-mazurskich tradycji. Inspiracją były dla niej zbiory kafli mazurskich (…) , na podstawie których stworzyła postaci muzykantów. Interesowała ją też demonologiczna postać mazursko-warmińskiego kłobuka, którego zgodnie z ludowym przekazem przedstawiała jako „kuraka” ze skrzydłami niosącego na plecach worek zboża dla zaprzyjaźnionego gospodarza. Wyrzeźbiła też całą serię „Diabłów polskich”, do których miała szczególny sentyment” <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 32</ref>. Zajęła się też tkactwem i koronkarstwem.
 ==Nagrody i wyróżnienia==
 * [[III Wojewódzki Przegląd Rzeźby Ludowej i Nieprofesjonalnej  w Biskupcu]] (1983)  – wyróżnienie
@@ Linia 17: / Linia 13: @@
 * [[VII Wojewódzki Przegląd Rzeźby Ludowej i Nieprofesjonalnej w Biskupcu]] (1987) – nagroda za cykl rzeźb
 * [[XIX Wojewódzki Przegląd Koronki i Haftu Ludowego w Bartoszycach]] (2000) za ciekawe propozycje koronkowych frywolitek
 ==Bibliografia==
 # Aniela Bieńko: ''Życiorys'', Archiwum Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych w Olsztynie, Sygn, 6/405
 # Beba, Bożena: ''Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach'' / Bożena Beba. – Olsztyn : Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 2008. – S. 31-33.
 ==Przypisy==
 <references/>

← poprzednia wersja		Wersja z 23:32, 19 mar 2011
Linia 5:		Linia 5:

	==Twórczość==		==Twórczość==
−	Od dziecka pomagała ojcu w pracach garncarskich, przy wyrabianiu, przygotowywaniu gliny oraz wypalaniu. Po założeniu własnej rodziny straciła kontakt z pracami przy garncarstwie. Dopiero gdy dzieci dorosły i usamodzielniły się, miała czas aby pomóc ojcu który mimo podeszłego wieku wciąż zajmował się garncarstwem. Pomagając ojcu znalazła swoje powołanie i z wielką przyjemnością pracowała w glinie. W 1983 r. przyjęta do Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Brała udział w wielu różnych imprezach (m.in. [[Wojewódzki Plener Plastyki Nieprofesjonalnej Rudziska ’85\|Wojewódzkim Plenerze Plastyki Nieprofesjonalnej w Rudziskach]] i wystawach folklorystycznych (m.in. [[Jarmark ~~Folklorystyczny~~ w Węgorzewie\|Jarmarki ~~Folklorystyczne~~ w Węgorzewie]] (1984, 1987, 1988,1994).W 1981 r. miała wystawę indywidualną zorg. w [[Biskupiecki Dom Kultury\|Biskupieckim Domu Kultury]]. Jej rzeźby znajdują się w [[Muzeum Budownictwa Ludowego – Park Etnograficzny w Olsztynku\|muzeach]] w Olsztynku i [[Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie]]. „Lubiła rzeźbić przede wszystkim ludzi przy pracy. (…) interesowały ją też postaci Żydów, tak charakterystycznych dla kresowych miasteczek (…) [Po 1983 r.] zaczęła nawiązywać do warmińsko-mazurskich tradycji. Inspiracją były dla niej zbiory kafli mazurskich (…) , na podstawie których stworzyła postaci muzykantów. Interesowała ją też demonologiczna postać mazursko-warmińskiego kłobuka, którego zgodnie z ludowym przekazem przedstawiała jako „kuraka” ze skrzydłami niosącego na plecach worek zboża dla zaprzyjaźnionego gospodarza. Wyrzeźbiła też całą serię „Diabłów polskich”, do których miała szczególny sentyment” <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 32</ref>. Zajęła się też tkactwem i koronkarstwem.	+	Od dziecka pomagała ojcu w pracach garncarskich, przy wyrabianiu, przygotowywaniu gliny oraz wypalaniu. Po założeniu własnej rodziny straciła kontakt z pracami przy garncarstwie. Dopiero gdy dzieci dorosły i usamodzielniły się, miała czas aby pomóc ojcu który mimo podeszłego wieku wciąż zajmował się garncarstwem. Pomagając ojcu znalazła swoje powołanie i z wielką przyjemnością pracowała w glinie. W 1983 r. przyjęta do Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Brała udział w wielu różnych imprezach (m.in. [[Wojewódzki Plener Plastyki Nieprofesjonalnej Rudziska ’85\|Wojewódzkim Plenerze Plastyki Nieprofesjonalnej w Rudziskach]] i wystawach folklorystycznych (m.in. [[Jarmark Folkloru w Węgorzewie\|Jarmarki Folkloru w Węgorzewie]] (1984, 1987, 1988,1994).W 1981 r. miała wystawę indywidualną zorg. w [[Biskupiecki Dom Kultury\|Biskupieckim Domu Kultury]]. Jej rzeźby znajdują się w [[Muzeum Budownictwa Ludowego – Park Etnograficzny w Olsztynku\|muzeach]] w Olsztynku i [[Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie]]. „Lubiła rzeźbić przede wszystkim ludzi przy pracy. (…) interesowały ją też postaci Żydów, tak charakterystycznych dla kresowych miasteczek (…) [Po 1983 r.] zaczęła nawiązywać do warmińsko-mazurskich tradycji. Inspiracją były dla niej zbiory kafli mazurskich (…) , na podstawie których stworzyła postaci muzykantów. Interesowała ją też demonologiczna postać mazursko-warmińskiego kłobuka, którego zgodnie z ludowym przekazem przedstawiała jako „kuraka” ze skrzydłami niosącego na plecach worek zboża dla zaprzyjaźnionego gospodarza. Wyrzeźbiła też całą serię „Diabłów polskich”, do których miała szczególny sentyment” <ref>Beba, Bożena, Współczesna sztuka ludowa na Warmii i Mazurach, Olsztyn, 2008, S. 32</ref>. Zajęła się też tkactwem i koronkarstwem.